Kedeng, kedeng, kedeng, kedeng....pffuuuuuut...
Ineens heb je het! Je gaat met de trein op vakantie!
Met de trein op vakantie? Dat doe je toch niet voor je lol? Vertragingen, geen zitplaatsen, volle treinen, rennen naar je aansluiting?!?! Tja zeker waar, maar na drie jaar uberluxe vakanties te hebben gedaan zijn we toe aan iets nieuws, iets avontuurlijks...

Na drie jaar achter elkaar naar Egypte te zijn geweest vonden Esther en ik het weleens tijd voor iets anders. We hebben overigens alle drie de jaren waanzinnig genoten van de vakanties in Egypte. Het is wat ons betreft de ideale bestemming als je zon, zee, strand, activiteiten, vissen kijken, en een leuk budget wilt combineren. Maargoed, genoeg over Egypte; Interrail 2008! (heb je overigens vragen over Egypte, schroom niet te krabbelen).

Veelal zijn Es en ik nog voordat we weer voet op Neerlands bodem hebben gezet alweer bezig met de volgende vakantie. Het regelen en uitzoeken blijft toch ook altijd een geweldige bezigheid (vinden wij dan lol). Vorig jaar bestond er echter veel onduidelijkheid over wat, hoe en waar volgend jaar. Egypte was super, maar een vierde keer zou de vorige drie keer niet kunnen evenaren. Iets anders dus, maar wat? Rondcrossen op een scooter in Griekenland? Tunesië een keer proberen? Een mooi hotelletje in Italië? We wisten het niet. Lang waren de pijlen op Griekenland gericht...totdat Esther met het idee kwam een rondreis in Europa te maken.

Ik was direct enthousiast, maar wilde toch nog even het een en ander checken bij Esther. Rondreizen past opzich prima in mijn straatje, maar Esther met een backpack?
Al snel waren we eruit dat we dit avontuur zeker willen aangaan, en kon het globaal plannen van de reis beginnen.
Zo gezegd zo gedaan. na veel puzzelen en uitzoeken kwam er de volgende planning uitrollen:

23 juli: Brussel
23 juli: Madrid
25 juli: Valencia
28 juli: Barcelona
31 juli: St. Raphael
04 aug: Genua
06 aug: Florence
08 aug: Milaan
10 aug: Pontresina
13 aug: Zurich
15 aug: Parijs
17 aug: Rotterdam

Zoals te zien is begint onze trip in Brussel. We stappen daar niet op de trein maar op het vliegtuig! Op deze manier kunnen we onze interrail kaart pas laten in gaan als we uit Madrid vertrekken, en sparen we dus wat reisdagen. Een directe verbinding naar Madrid met de trein is er ook, alleen kom je dan volledig verkreukeld 22 uur later in Madrid. Met het vliegtuig duurt deze transfer maar iets van twee uur. De extra vliegkosten zijn te overzien, zeker als je vanaf Brussel vliegt (hulde aan de Belgen die de taxen nog betaalbaar houden).

Na Madrid vertrekken we richting de kust. Achtereensvolgens Valencia, Barcelona en St. Raphael. Alle drie schitterende plaatsen aan de kust. Even genieten van het lekkere weer dus! Over de transfers hebben we ook niet te klagen overigens. De transfers zijn kort en schitterend langs de kustlijn. Genieten dus!
Na St. Raphael gaan we richting Italië. Ook daar gaan we nog even langs een mooie kustplaats; Genua.

Na Genua verplaatsen we ons richting het binnenland. Via Florence gaan we een dagje shoppen in Milaan om vervolgens de mooiste treinrit in Europa te doen. Misschien bij jullie wel bekend; de Glacier Express. s' Werelds langzaamste trein brengt ons via St. Moritz in Pontresina te Zwitserland. Daar gaan we uiteraard even genieten van de schitterende omgeving en de vele gondeltjes.
De beoogde camping ligt op zo'n 1600 meter dus dat beloofd sowieso nog wat!

Wanneer we in Pontresina uitgewandeld zijn vertrekken we richting onze tweede stopplaats in Zwitserland; Zurich. In deze grootste stad van Zwitserland valt weer veel te zien. Misschien brengen we nog een bezoekje aan de diertuin die de moeite waard schijnt te zijn.

Na Zurich zetten we de weg terug in richting huis. Met de TGV hebben we een directe verbinding met parijs waar we onze vakantie romantisch afsluiten. Ook de laatste dagen van de vakantie zullen dus super worden! Romantiek ten top!

Pfoe een hele onderneming zullen jullie denken. Zeker als je hoort dat we het geheel met een zware rugzak doen. Een zware rugzak met daarin een tent, slaapzak, matje, kookset en de rest van het ratteplan. We gaan in eerste instantie sowieso voor campings dus. Hotels passen niet echt in het budget, hostels zouden wel een optie kunnen zijn.

Op dit moment zijn we druk bezig met het voorbereiden van de reis. Met name het aanschaffen van de spulletjes voor Esther is een karwei. Inmiddels heeft ze al een mooie Osprey rugzak, schoenen en slaapspulletjes. Ik had uiteraard nog veel uit de buitensporttijd, dus dat kwam mooi uit.
Binnenkort gaan we naar de treinreiswinkel om de treinen te boeken en wat extra info te verkrijgen.

Nog twee maanden voorbereiden en daarna een schitterende reis! We houden jullie op de hoogte van de voorbereidingen!

Na een goede trainingsweek in Frankrijk staat volgende week Limburgs Mooiste op het programma! Limburg Mooiste is een loodzware wielerklassieker door het schitterende heuvellandschap van Limburg.

150 kilometer door het mooie Limburg. Vooralsnog heb ik nog niet meer dan 125 km op het zadel gezeten. Een nieuwe beproeving dus!
Met de wetenschap dat de benen in Frankrijk vorige week erg goed waren ga ik de tocht met veel vertrouwen tegemoed. Zie hieronder de beschrijving/routekaart/hoogteprofiel van de tocht:

De Rode Lus is een 150 km lange fietstocht door Zuid-Limburg met 25 beklimmingen van zeer bekende maar ook onbekende heuvels. Deze variant is de meest populaire keuze van de deelnemers aan Limburgs Mooiste. De deelnemers aan de Rode Lus kunnen starten tussen 06.00 en 12.00 uur. De vroege starters ontwijken de drukte. Vanaf Megaland volgt u de rode pijlborden. Limburgs Mooiste werkt niet met persoonsgebonden starttijden. Wel zullen op drukke momenten de deelnemers in groepen met tussenposen vertrekken.

Zoals elk jaar probeert de organisatie de deelnemers te confronteren met fraaie, onbekende wegen en hellingen. Ook dit jaar zijn wij daar ongetwijfeld in geslaagd, want voornamelijk in een nieuw stukje België zullen de fietsers veel verrassende ervaringen opdoen, een paar stevige, avontuurlijke kuitenbijters tegenkomen en van prachtige panorama’s kunnen genieten.

De bekendste Limburgse hellingen in de Rode Lus zijn de Eyserbosweg, de Dode Man, de Cauberg, de Camerig en de Vaalserberg. Het hoogst reikt de Kosenberg ( 290 meter) in België met een maximaal stijgingspercentage van 17%. Een pikante uitsmijter is de steile Rohrberg in Duitsland met een aanloop over echte kasseien.

Na de start voert de Rode Lus naar het Ransdalerveld waar de eerste hellingen zoals de Vrakelberg en de Fromberg liggen te wachten. Op de Vrakelberg worden actiefoto’s gemaakt die u aan de finish of via internet kunt verkrijgen.

Voordat in Gulpen de eerste pleisterplaats opduikt, heeft u de lastige Eyserbosweg en de Dode Man beklommen. Deze laatste helling in Stokkum is en prima alternatief voor de Keutenberg die op hetzelfde plateau eindigt.

Na Gulpen volgt de Cauberg in Valkenburg en het prachtige plateau van Margraten. Smalle, rustieke fietswegen brengen u naar Noorbeek. Bij Ulvent steekt u de Belgische grens over. Via de schitterende Voerstreek arriveert u na 80 km in Val Dieu, waar het nabij de abdij goed toeven is.

Maak de borst maar nat, want in België wachten behalve de na LM 2007 zeer beruchte Kosenberg ook enkele onbekende hellingen zoals Rullen en de Grijze Rots. De lange klim door het Bovenste Bosch brengt u weer in Nederland. Na de Camerig, met bijna 4 km de langste klim, volgt de Vaalserberg en de finale in de Duitse grensstreek. In Bocholtz komen Rode Lus en Gele Lus weer samen en bent u nog twee korte klimmetjes verwijderd van de feestelijke finish in Megaland – Landgraaf.

Zie hier de routekaart van de Rode Lus

Zie hier het hoogteprofiel van de Rode Lus

In tegenstelling tot de eerste kilometers van de rit -waarin ik werkelijk achterstevoren op de fiets zat-, zat de snelheid er op de terugweg wel goed in. Via Zoetermeer naar Berkel om zo de gang naar huis in te zetten. Vlak voor de laatste bocht in Berkel groette ik nog twee andere coureurs. Het was schitterend weer en al lachend groetten ze me terug. Na wat snelheid in de bocht te hebben verloren ging ik weer op de padelen staan om...pssssss

Wielerjaar 2008 gaat een veelbelovend jaar worden, zowel voor de profs als voor mij als hobbyist. 2008 zal overigens een jaar worden zonder de vorig jaar gestopte Michael Boogerd. Een groot gemis in onder andere de Tour. Hij zal hier echter niet de enige afwezige zijn. De organisatie heeft namelijk het besluit genomen Astana, en daarmee een handje vol toprenners, te weren. Niet de minsten dus; Contador, Leipheimer, Kloden en Gusev zullen verstek moeten laten gaan. ASO-ciaal of terecht? Ik laat het in het midden. In ieder geval een spannende Tour.
Gaat 2008, en specifiek de tour, überhaupt een jaar gaat worden zonder verboden middelen? Laten we hopen dat de sociale (en officiële) controle hoog is in het peloton en dus de renners een keer op sinasappelen en bananen het snot voor de ogen rijden.

Dat er een leven na Michael Boogerd is bewees Robert Gesink direct in het begin van dit nieuwe seizoen. Ontketend reed de jonge Nederlander iedereen tijdens Parijs-Nice de vernieling in. Helaas moest hij het in de afdaling van één van de laatste etappes afleggen tegen de meer ervaren coureurs. Op een haar na bracht hij het geel naar Parijs. Zonde!
In de daaropvolgende wedstrijden was er maar één man in vorm, te weten Fabian Cancellara. Op magistrale wijze zette de Zwitser zowel de Tireno als de loodzware (+/- 300km) klassieker Milaan-San Remo op zijn naam. Helmpje af voor deze renner van Caisse d’Epargne!
Naast Gesink liet een andere belofte van Rabobank, Posthuma, zien dat we ook met hem rekening moeten gaan houden dit seizoen. Hij schreef op knappe wijze de driedaagse van de Panne op zijn naam. Genoeg perspectief voor de Rabo’s dit jaar dus!

Maargoed, terug naar de orde van de dag. Terug naar de hobbyist. Vandaag, na vele weken van slecht weer, stond mijn seizoensopening namelijk op het programma.
Daar waar ik het seizoen vorig jaar in het Mergelland zo laat afsloot, begon ik het seizoen vandaag dus vrij laat.
Tussen het werken en studeren door zag ik vandaag eindelijk kans om op mijn zwaar gepimpte Koga te klimmen. Al weken stond hij overigens blinkend schoon, met nieuwe carbon componenten, in de schuur te wachten op de eerste rit.
Nadat ik mezelf volledig in wielerkledij had gehesen en mijn bandjes had opgepompt kon de eerste echt rit beginnen.

De eerste kilometers vielen mij behoorlijk zwaar. De toch wel koude wind sloeg behoorlijk op de keel, en de benen waren zeker niet wat ze zo’n vijf maanden geleden wel waren. Logisch natuurlijk, maar je hebt altijd een bepaald verwachtingspatroon. Na een kilometer of tien kwam ik in een lekkere tred. Met een strak blauwe lucht (de eerste van 2008 volgens mij) reed ik in een redelijk tempo naar Zoetermeer. Zo af en toe aanzettend kwam de teller boven de dertig, maar veelal lag het gemiddelde rond de 27.
Na zo’n veertig kilometer, en dus de helft van mijn ritje, genoot ik in Zoetermeer van mijn lekkere lunchpakket. Uit de wind met het zonnetje op de bol was het heerlijk toeven zeg!

Dat de lunch mij goed had gedaan uitte zich in de snelheid waarmee ik terug naar Rotterdam reed. De wind was gaan liggen waardoor de temperatuur gevoelsmatig hoger leek en ik dus wat lekkerder op de fiets zat.
Met de teller niet meer onder de 30 in het uur reed ik door de weilanden van Berkel. Bochtje hier, bochtje daar, wat collega coureurs groeten, en jawel hoor; pssss. Lekker band!
Waar ik vorig seizoen niet één keer lek had gereden gebeurde het dit jaar dus direct op de eerste dag.
Nadat ik een houten hekje had opgezocht om de fiets tegen aan te zetten (en om af te kloppen) begon ik op het gemakte de band te plakken. Het was tenslotte perfect weer, en had geen zin om haast te maken. Een half uurtje later zat ik, met behoorlijk wat minder lucht in de achterband, toch weer op de fiets. Ondanks de zachtere achterband wist ik het tempo van voor de verplichte pauze snel weer te hervinden, en reed ik soepel naar huis.

Een gedenkwaardige maar prima eerste rit van het seizoen dus. Als het aan mij ligt was dit echt het startsein voor de vele kilometers die dit veelbelovende wielerjaar nog gaan volgen. Er moeten sowieso nog behoorlijk wat kilometers gemaakt worden voordat ik over een week of drie het Franse gebergte op zoek. Misschien zelfs nog wel een trainingsrit in Limburg!
Na Frankrijk staat namelijk ook Limburgs Mooiste op het programma. Dat zijn ook weer 150 mooie kilometers door het schitterende heuvellandschap!
Kortom, er valt nog zat te doen aankomende weken! Nu hopen op wat tijd, en vooral goed weer!

Tweeduizendenzeven is passé! Eindelijk! Alle lawinepijlen zijn afgeschoten, de “vijf voor een tientje” pijlen de mist in gegaan, vele auto’s in brand gestoken, de ambulance broeders in elkaar geslagen en de rode zooi op straat weer opgeveegd! Daarom wil ik jullie allen een goed, voorspoedig, sportief, gezond, gelukkig maar bovenal goed kudtjaar toe wensen!

Nu nog nieuwjaarswensen? Jaja, niet echt conform de etiquette maar ik wens het jullie lekker toch. Kon het niet op? Gelukkig, sportief etc? Nee! Jullie krijgen het allemaal, of je nou wil of niet! Bij mij zijn vandaag namelijk pas de lawinepijlen en kurken echt de lucht in gegaan! Met m’n button “een hand is genoeg” prijkend op mijn borst ga ik nu echt 2008 in! Huh?
Eigenlijk was ik 2008 een paar dagen geleden al helemaal volgens de voornemens ingegaan; volledig kudt! Ziek, snotterend, zwak en kotsend heb ik afgelopen dagen namelijk in mijn nest kunnen broeden op een nieuw columnpje. Op veler verzoek overigens.
Vandaag ben ik, volledig fit, na alle goede reacties en steunbetuigingen op mijn vorige lap tekst nog eens te hebben doorgenomen begonnen aan mijn tweede stuk zin en onzin. En drie keer raden, dat krijg je nu voor je kiezen!

Om maar bij het begin te beginnen; de kerst was zoals ik hem had voorspeld en veroordeeld. Veel verplicht gedoe, weinig Sonja Bakker, en veel gezelligheid en cadeautjes. Onder het mom “tien seconden in je mond, is tien maanden op je kont” heb ik zowel eerste als tweede kerstdag heerlijke flappie’s, bambi’s en kilo’s kalkoen weggewerkt. Ik blij, slager blij, Marianne Thieme niet blij, wat wil een mens nog meer?
Onder de boom vond ik veelal leesvoer. De mensen om mij heen vonden het blijkbaar nodig mijn intellect hier en daar wat bij te spijkeren. Nu kun je je natuurlijk afvragen of mannen als M. Smeets en H. Borst bijdragen aan dat intellect, maar lekker weglezen doet het sowieso.
Intellect of geen intellect, in ieder geval zinvolle en vooral cadeaus die marktplaatsproof zijn (voor de betekenis hiervan verwijs ik jullie naar mijn vorige gekrabbel).

Derde, vierde en vijfde kerstdag brachten m’n vriendin en mij veel goeds in Brussel.
Heerlijk even weg uit Nederland. Dachten we te zijn ja. Na nog geen 100 meter met onze trolleys over die kudt kasseien van Brussel te hebben gerold was daar alweer de eerste ergernis. Nee, niet die kudt kasseien, maar een achterlijke Kaaskop die het met zijn verrotte sbs6kop klaar wist te spelen om “drie patat met” bij de friterie te bestellen. “Pardon” was de logische reactie van de beste frietman. “Ja drie patat met”, volgde de domme kaaskop wederom. Ik zat te wachten op het toevoegsel “en snel een beetje”, maar dat hield onze sbs6 held gelukkig maar voor zich. “Aha”, was de coulante reactie van de frietman, en nog geen twee minuutjes later had onze Kaaskop drie patat met in z’n klauwtjes. Over aanpassingsvermogen gesproken (van die frietman dan hè ).
Snel rolden we door en namen ons voor ons deze dagen wél volledig te aan te passen, Frans te spreken, en vooral (zoals we eigenlijk altijd doen op vakantie) de Nederlanders te ontwijken.

Nog geen tien minuten later werd het grootste vooroordeel over de stugge chauvinistische (nep) Fransozen direct ontkracht. Lopend door de Europese wijk, al zoekende naar ons hotel, werden we namelijk aangesproken door een Frans madammeke. Of we het allemaal wel konden vinden? In mijn beste Frans vroeg ik naar de Boulevard Charlemange (voor die OLO-ers die deze column lezen en niet weten wie Charlemagne is bij deze; Karel de Grote). “Hoe wilt u uw antwoord”, vervolgde het madammeke; Duits, Engels of Frans? Uiteraard vroeg ik Frans, en kreeg ik Frans. Twee minuten later stond ik op de stoep van m’n hotel, klaar om in te checken!

In de drie dagen Brussel werden mijn vooroordelen maar weer eens bevestigd. Brussel is een stad naar mijn hart; Bourgondisch, karakteristiek, nostalgisch met een vleugje klasse. Alles wat we hier in Nederland dus niet hebben. Het gras bij de buren is tenslotte altijd groener, zelfs als dat België betreft.
Maargoed, nu even zonder gelul mijn bezoek aan Brussel in een notendop; op de dag van aankomst lekker door de stad gebanjerd en in een zijstraat van de Grote Markt gegeten. Lekker voor weinig was het motto alom. Vervolgens heerlijk slapen in ons mooie hotelletje om de volgende dag een bezoek te brengen aan het Atomium, stadsmuseum, biermuseum, vele kerstpleintjes, en gezellige cafés.
Vooraf hadden we bedacht dat we die dag in een restaurant net buiten het centrum zouden dineren. Met de metro op naar het Justitieel Paleis dus, om daar te zoeken naar de Bazaar. In Brussel kun je trouwens wél voor drie euro een hele dag reizen met metro’s die om de drie minuten gaan. Eat you’re hart out Rotterdam! Wat een verademing, maar dat terzijde.
Wie zoekt zal vinden, en zo ook bij ons. Even later zat ik aan een heerlijke schorpioenvis, ondersteund door een uitmuntend glas wijn, en afgeserveerd met een belachelijk lekkere Tiramisu. Alsof er een engeltje over m’n tong had staan zeiken! Meer als “c’était magnifique!” kon ik niet uitbrengen. De Bazaar gaat de boeken in als één van de beste resto’s van de laatste jaren!

De volgende dag hebben we nog even geshopt, sfeer gesnoven, wat prullaria gekocht, om daarna snel en gillend naar huis te gaan. Vrij rap werden we weer terug op aarde gekickt door de vrienden van de NS. Guess what? Jawel met de laatste minuten vertraging van 2007 aan de broek kwamen we weer in Rotjeknor aan.
Dan denk je dat je weer helemaal gewend bent in Nederland, maar ’s avonds begint de ellende dan pas echt. Ontwenningsverschijnselen in combinatie met een gevoel van afkeer. Nou, twee dagen voor oud en nieuw kwam heel 2007 al kotsend mijn strot uit. De wc kon opnieuw gewit worden hier. In de wetenschap kaartjes te hebben voor een hip feest bij de Erasmusbrug geeft dat natuurlijk de burger moed.

Zondag rustig aan gedaan om maandag niets van het meest veilige feestje van het jaar te hoeven missen. Toch? Kaartjes werden op naam en op vertoon van ID verkocht, en binnen kwam je alleen als je diezelfde combinatie aan Bokito bij het hek kon tonen. Wat je ook vooral niet moest doen was eigen flessen Cristal Champagne en andere troep mee naar binnen smokkelen. Toch Veronica? Of was dat allemaal een grapje en deden we even allemaal collectief de handjes voor de ogen?
Ik was namelijk nog geen vijf minuten binnen en zag overal lijnen cocaïne en balen weed voorbij komen. Prima natuurlijk als je een crackslet als Jorinde de Mol als gezicht van je zender hebt!
Nog niet eens gesproken over de Bokito’s aan de deur. Wel hordes dranghekken, maar slecht fouilleren, geen vrouwen om te fouilleren, en al helemaal geen strakke kaartcontrole. Allemaal een grapje van Veronica dus!
Ik had dus toch die flessen Cristal mee moeten nemen. Maarjah, ik ben niet zo snel van begrip, en houdt me altijd zeer netjes aan de regelgeving. Zo niet drie mannen! Die hadden Veronica al vanaf moment één door toch Telegraaf? Een grote terroristische actie zou volgen. Of was het toch ook weer allemaal een grapje justitie?
Gelukkig vatten de dj’s en Kane het allemaal niet zo luchtig op, en maakten zij er wel een strak en goed feest van. Petje af mannen!

Vliegensvlug zijn we al aan het einde van deze column gekomen. Rest me nog te melden dat we vooral geen goede voornemens hebben uitgesproken een paar dagen geleden. Zoals bekend halen die de derde week van januari niet, en is dat dus totaal zinloos.
We gaan dus vooral geen vis- en vleesloze dagen invoeren en vooral niet roken in 2008, want dat mag toch nergens meer (ik voorspel overigens dat we medio 2010 ergens op Veluwe rokertjes in een reservaat kunnen bekijken, tof hè!). Internetten gaan we vooral ook niet meer doen, want kijkcijfer kannonnen als Kwalbert Verlinden en Martijn Krabnee gaan ons weer massaal voor de buis doen zitten. Helaas komt in 2008 ook niet het bord op de schoot bij RTL, en wordt ook Geert Wilders niet geliquideerd.

Kortom, een behoorlijk kudtjaar voor de boeg.

Toedeloeter!

P.s. Doe me een lol, en ram ff op die “R3SPECT” knop hieronder.

Het grote schijn"heilig" doen kan bijna weer beginnen. Voor heel even doet iedereen weer lief, koopt mooie cadeaus en bedenkt voornemens waarvan de helft de 3e week van januari niet halen. Met z’n allen kopen we een boom met stekels waar we ballen in hangen, leggen er ingepakte cadeaus onder, en om het nieuwe jaar in te luiden gaan we massaal bubbeltjes wijn drinken en staan we in smokings vuurwerk af te steken...

Zegge en schrijven de vijfde kerst voor mij in Nederland. Voorheen altijd heerlijk in de sneeuw gedurende deze dagen, maar nu dus thuis bij de family.
Soms verlang ik nog wel eens naar die gemutlichkeit van Oostenrijk. Weg uit die gekte in Nederland, geen uren in de rij staan bij de Bijenkorf (wel uren in de rij bij de liftjes, maar dat is natuurlijk veel minder erg), en gewoon zeker van het feit dat er elke ochtend rijp op de bomen ligt.
Ik moet natuurlijk toegeven dat ik het mooi vond dat er eindelijk weer eens ijs op de singels lag afgelopen dagen, maar een altijd kritische en zeurende Nederlander zou zichzelf niet zijn als hij niet zou zeggen dat het er een week te vroeg en te kort op lag,
Omdat ik ook meedoe aan die gekte van cadeaus kopen, en dit weekend minstens twee uur in rijen heb doorgebracht, bleven mijn vlijmscherpe noren weer in het vet staan. Helaas, een gemiste kans. Gelukkig hadden ze in Biddinghuizen een geniaal plan. Er is daar namelijk een ijsbaantje van om ongeveer vijf kilometer neergelegd afgelopen december! Ik verwacht dat ik deze vakantie dus toch nog wel aan de nodige glij-uren zal komen.

Maargoed, ondanks het feit dat ik niet zo’n family man ben moet ik zeggen dat ik een paar van die dagen toch wel kan waarderen. Gewoon lekker een paar van die dagen gemaakt gezellig doen. Uiteindelijk doe je toch gewoon allemaal mee aan het hele verhaal. “Ja inderdaad”, eerste kudtdag bij de schoon, en tweede kudtdag bij de eigen ouders. Gewoon standaard verhaal, evenals de rest van Nederland.
Kerst is eigenlijk niets anders als twee dagen jezelf helemaal volproppen met oliebollen om vervolgens een boek van die schreeuwlelijk onder de kerstboom te vinden. Schreeuwlelijk? Ja Sonja Bakker ja. Lekker Sonjabakkeren dus; NOT! Want vervolgens gaan we op twee januari collectief met de vingers in de keel zitten, om uiteindelijk op 16 januari die frietjes met mayo weer lekker naar binnen te werken. Gelukkig heb ik dat blok SB niet aan m’n been hangen en hoef ik al helemaal geen SAS dagen in te lassen.
Heerlijk schransen en verorberen dus. En ja (vegetariërs even oren en ogen dicht); heerlijk sappige kalkoenen, bloedrode ossehaasjes, smeuïge bambi’s en meer van dat soort lekkernijen eten.

Na de eerste kerstdag volgen er voor mij en m’n vriendin ook nog een derde, vierde en vijfde kerstdag. Volkomen kudt dus! Het gaat namelijk zo slecht met de economie dat we met z’n allen allemaal dure cadeaus kunnen kopen en vervolgens ook nog eens drie dagen in een luxueus hotel in Brussel kunnen zitten om die bloedrode ossehaasjes van een paar dagen terug weer uit te scheiten.
Want wat gaat het allemaal slecht! We kunnen namelijk allemaal geen ipod kopen, en kunnen al helemaal geen miljoen euro doneren aan Serious Request. Om nog maar te zwijgen over Nico. Nederland geeft namelijk maar een half miljard euro uit aan Sinterklaas. Waar hebben we het over? Peanuts! De grootste grap is nog dat 50 tot 150 miljoen euro verloren gaat aan ongewenste cadeaus (die je nu voor een prikkie op marktplaats kunt kopen!)
In dat kader heb ik dus besloten de buitenlandse economie ook een beetje te helpen en drie dagen die nep fransozen een beetje pesten. Quasi nonchalant Nederlands tegen die mannekes pis praten!
“Nee natuurlijk niet!” Allemaal een grapje! Uiteraard steken we zo niet in elkaar, en is dit de ultieme kans om van elkaar te genieten, cultuur te snuiven het Frans weer een beetje op te halen. Lekker een paar dagen in deze Europese stad flaneren, genieten van de (culinaire) hoogstandjes, de heerlijke wintersfeer, en alle andere heerlijkheden. Geen gek gedoe dus!

Op 30 december zijn we namelijk weer lekker thuis, en doen we gewoon weer normaal. We doen namelijk al vaak genoeg gek? Toch?
Op nieuwjaarsnacht.nl gaan we voor de laatste keer uit onze bol in 2007. Tweeduizendzeven is namelijk zo passé!
In mijn glazen bol kijkend zie ik dat er op die dag veel flessen Cristal Champagne van Louis Roederer gaan sneuvelen. Lekker bij iemand anders thuis de boel op stelten zetten, om ons daarna al boerend en waggelend naar de Wilhelminapier te begeven.
Daar zullen we stuiteren op Eric E, jumpen op Leroy Styles, knallen op Roog, headbangen op Kane en het feestje afsluiten met Lucien Fort.
Wat we daarna gaan doen is nog volstrekt onduidelijk. Heb je ideeen waar we dan de boel kunnen vervuilen hoor ik ze graag! Desnoods komen we bij jou langs en trekken we samen een flesje Cristal open! We zijn voor alles in!

Op één januari gaan we ondanks alle voornemens voor de zesde keer niet de nieuwjaarsduik maken. Nee, we gaan lekker heel de dag op het nest liggen, zoals de rest van Nederland.
Uiteindelijk moeten we toch allemaal met de meute mee, en doen wat iedereen doet. Stel je voor dat je gaat werken op één januari, volkomen kansloos natuurlijk!
Het mooiste is dat we in 2008 ondanks alle voornemens gewoon weer lekker op dezelfde kudtmanier verder gaan!

Daarom wil ik jullie bij deze allemaal hele hele fijne kerstdagen wensen, een heel fijne jaarafsluiting maar bovenal een gezond 2008.
We kunnen namelijk allemaal nog zoveel willen, maar als je niet gezond bent is er namelijk geen ene reet aan.

Met een sportieve groet,

Danny

p.s. mocht het nou zijn dat dit bovenstaande journalistiek slecht en inhoudsloze stukje tekst reacties bij je oproept, schroom dan vooral niet!

-Woensdag 15 november; door een zeer koud Zuid Limburg over alle klimmen!- door Danny

Het is alweer november. Omdat het reguliere wielerseizoen ergens in oktober afloopt betekend dat dat de meeste wielerliefhebbers hun rijwiel allang netjes en droog hebben opgeborgen. Echter was mijn seizoen nog niet echt afgesloten. De loodzware Mergellandroute stond namelijk nog open voor 2007...

Woensdag 7 november hadden we geprikt als dé datum. Fietsjes geprepareerd, winddicht helmmutsje aangeschaft, winddichte overschoentjes aangeschaft, nieuw shirtje met lange mouwen, kortom een goede voorbereiding (Rick had zijn outfit aangevuld met een haarband, beenstukken en ook dezelfde overschoenen)!
Toen ik echter op maandag 5 novmber naar het weerbericht keek barstte ik in woede uit. Marjon de Hond wist namelijk doodleuk te melden dat het woensdag noodweer zou worden in Zuid Limburg. Uitstellen naar volgende week dan maar...

Een week later, 14 november, voorspelt Marjon de Hond beter weer: "Weinig wind, geen regen, maar wel koud, ongeveer twee graden".
Nouja, op kou kun je je kleden zeg ik altijd maar. Dus stond ik op woensdagochtend rond de klok van zevenen, gewapend met vier bananen, vier snelle Jelle’s, acht repen, een zak met broodjes voor onderweg, een winddichte muts, overschoenen, en een verder warme outfit op Rotterdam CS te wachten op mijn neef om de trein richting het Zuiden te pakken...

Even later zaten we in de trein. Gelukkig! Het was namelijk zoals Marjon de Hond had voorspeld ijskoud! Eigenlijk mag je na zevenen niet meer met je fiets in de trein maar de twee conducteurs deden niet moeilijk. Ondertussen kregen we te horen dat we wat vertraging hadden opgelopen door treinen die voor ons zaten. Nouja geeft niet, “als we maar op tijd op Eindhoven aan komen”…
Op Eindhoven aangekomen bleken we net iets te veel vertraging te hebben opgelopen. Shit! Daar stonden we dan in de kou. Snel even een grote bak thee gehaald om een beetje warm te worden. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten op onze trein naar de eindbestemming Maastricht.

"Tingdong, station Weert. Dames en heren helaas kunnen we vanwege een storing bij een overweg niet verder rijden als station Weert. U dient allemaal uit te stappen en te wachten op het omroepbericht".
Ondanks het feit dat het ook in de trein niet echt warm was schoten de vlammen uit m'n neus, en volgde er rook uit m'n oren. Déjavu! 29 augustus zitten we in de trein naar Maastricht. Zelfde verhaal. Toen zijn we maar vanuit Eindhoven naar Maastricht gefietst zoals ik heb beschreven in Fietsavontuur deel I.
Nouja, trein uit en met z’n allen maar even lekker in de wachtruimte op het station gaan staan dan. Snel liepen we naar het dichte hok. Je voelt hem al aankomen, op slot!
Een half uur lang hoorden we de omroepberichten aan. Inmiddels half onderkoeld keken we elkaar aan en dachten hetzelfde. Na een korte blik op de kaart waren we op de fiets gesprongen om het traject waar geen treinen konden rijden maar fietsend af te leggen.
Klappertandend zaten we op ons stalen ros. Kort achter elkaar, kop over kop, stil zwijgend. Met de teller telkens rond de dertig waren we een dik halfuur later op station Roermond.
Kort daarna zaten we dan voor de tweede maal in de trein naar onze eindbestemming.

Vijf minuten voor aankomst weer goed aankleden. Proviand weer in de zakjes, muts op, helm op, en last but not least bril op. We hadden de kaart nog eens goed bekeken, en in combinatie met mijn routebeschrijving kon de Mergellandroute twee uur later als gepland dan echt beginnen (hierdoor wisten we van te voren al dat we niet de totale route konden rijden vanwege het feit het rond de klok van zes donker zou zijn).
Voor diegenen die de Mergellandroute niet kennen hier de officiële ANWB beschrijving: de mooiste en zwaarste bewegwijzerde route van Nederland. De Mergelland route voert de fietser door heel Zuid Limburg en gaat daarbij over maar liefst 15 klimmen. Er is zowel een auto- als een fietsversie, beiden volgens de borden ca 110 km, maar de fietsversie is in werkelijkheid ruim 125 km. Wie de route rijdt vanuit het station in Maastricht, krijgt nog 8 extra voor de wielen. De Mergellandroute wordt opgepikt net voor Bemelen, en wordt op dat punt ook weer verlaten.
Door de routebeschrijving waren we lekker snel Maastricht uit, en waren we al snel in Bemelen. Daarna was het best even wennen, en dus lastig, om de bordjes van de Mergelland route te volgen. Geregeld keken we even op onze fietskaart om te zien of we ongeveer in de goede richting reden. Via Cadier en Keer, Eckelrade, Gronsveld, Sint Geertruid en Mheer hadden we het eerste hoekje van de tocht afgelegd.
Uiteraard hadden we al de nodige beklimmingen voor de kiezen gekregen. En dat was maar goed ook, want vlak in de wind was het echt heel erg koud. Zonder muts en overschoentjes had het niet te doen geweest. En ik als doorgewinterde skiër vind dat ik dat best mag zeggen!
Tussendoor aten we lekker onze eerste banaantjes op en raakten we ook steeds meer gewend aan de bewegwijzering. Even na Mheer kwamen we overigens een afdaling tegen waarbij fietser moesten afstappen! Bijzonder hard, maar zeker wel gecontroleerd, reden we naar beneden hier. Heerlijk die adrenaline. Constant gefocust moeten blijven, bochten goed aansnijden, en vooral uitkijken voor de blaadjes langs de weg. Met 60 in het uur daalden we heerlijk af.

Genietend van de schitterende omgeving reden we in een lekker tempo naar de eerste echte beproeving toe: de Wolfsberg. Bij deze niet al te lange klim zat het venijn in de staart. Volgens Rick was het “een gemeen laatste stukje”. Maargoed, verder zonder al te veel moeite door naar Noorbeek om vervolgens via Slenaken direct de tweede beproeving voor de kiezen te krijgen. De Loorberg, ofwel de Nederlandse Alpe D’Huez, kende ik nog van een maand geleden. Toen had ik daar zeer veel geparkeerde renners ingehaald. Ik wist dus hoe lang hij was en waar de lastige stukken zaten. Rustig aan reed ik hem naar boven met Rick in het wiel. Voor hem was het de eerste keer Zuid Limburg. Af en toe lekker in het wiel zitten was voor hem dus geen overbodige luxe.
Samen reden we naar boven. Op de top aangekomen natuurlijk even afstappen om te genieten van het schitterende uitzicht.
Ondertussen maakte de zon steeds vaker plaats voor een grote wolk. De gevoelstemperatuur daalde dus waar je bij stond. Lekker op een klein verzet richting Vaals dus. Tussen de beklimmingen moesten we wel redelijk tempo blijven rijden om op tijd weer in de buurt van Maastricht of Valkenburg te komen.

Via Hijenrath reden we naar Epen richting Camerig. Daar wachtte een zware beklimming. De beklimming naar het Vijlenerbos is naar mijn mening de zwaarste lange beklimming van allemaal. Omdat we nog niet echt heel veel kilometers in de benen hadden, hadden we er opzich niet heel erg veel moeite mee. Tussendoor hebben we even een foto van het schitterende uitzicht gemaakt. Alsof je niet meer in Nederland bent (dat ben je ook eigenlijk bijna niet meer maargoed).
Na deze beklimming volgde een reeks van op en af in het Vijlenerbos. Zo af en toe zat er een lekker klimmetje in, over het algemeen was het vals plat.
Rijdend langs het restaurantje waar ik vorige maand een heerlijke lunch genoot propte ik nog maar eens een lekkere snelle Jelle en een banaan in m’n mond. Over een gebrek aan drank hoefde ik me deze tocht geen zorgen te maken. Het water in de bidons was zo koud dat het gewoon niet lekker was om te drinken. Toch namen we af en toe maar een verplichte slok, om zo het vochtpeil een beetje in stand te houden.

Het Vijlenerbos uitrijdend reden we een heerlijke afdaling tegemoet. Heerlijk lang dalen, zonder al te veel auto’s en een goed overzicht van de weg. Remmen los, zadel tussen de benen en gaan! Langs Vaalsbroek rijdend waren we op onze weg terug naar Valkenburg.
Dat hadden we namelijk besloten toen we aan het einde van een klein klimmetje een pauze inlasten.
Zittend in een bushokje al rillend van de kou nog maar wat repen en bananen naar binnen proppen. We hadden ze tenslotte niet voor niets meegenomen. Een karakteristiek plekje in Holset overigens tegenover het Mergelland Hotel.
Gezien het feit we nog redelijk wat kilometers moesten en de tijd redelijk begon te dringen besloten we daar dus dat ons eindpunt in Valkenburg lag.
Helaas konden we dan niet de volledige Mergellandroute rijden. Zonder licht en met veel gevaarlijke afdalingen is het niet verantwoord om door te rijden in het donker.
Maargoed, eerst maar eens richting Valkenburg rijden. We moesten nu een beetje doorrijden om op tijd in Valkenburg aan te komen.
Ik bemerkte dat mijn fietskompaan Rick wat moe begon te worden. Gelukkig werd de route nu weer iets vlakker. Ik spoorde hem aan om op het grote blad over te schakelen. Onder het motto lange halen snel thuis 

Weer passeerden we schilderachtige en verlaten dorpjes. Iedereen zat met deze kou lekker binnen bij de open haard. Overal roken we schoorstenen van de kleine huisjes.
Ondertussen begon het een beetje te schemeren. Via Vijlen, Mechelen, Wittem en Wijlre reden richting onze op één na laatste beproeving; de Keutenberg.
Rijdend over de Valkenburgerweg naar Schin op Geul voel je de Keutenberg aan komen. Je wordt telkens geconfronteerd met stijle weggetjes die je omhoog ziet kronkelen aan de andere kant van de weg. Op het kruispunt links om vervolgens de weg over te steken en dat gekke pad op te rijden. Ik kon het me als geen ander herinneren. De vorige keer, eveneens met een rit in de benen, wist ik deze col niet te pakken. Ik wist wat me te wachten stond. Rick verzamelde zijn laatste energie en ging op kop. Wijselijk volgde ik zijn wiel.

De bocht om en daar was hij. Direct de 17% om de oren. Rick reed redelijk soepel naar boven. Ik had niet verwacht dat hij nog zoveel over zou hebben. Ik bleef echter in zijn wiel, maar voelde mijn knieën zeuren. De tweede déjavu van vandaag. Wie mijn vorige fietsavontuur heeft gelezen weet waar ik het over heb.
Weer een bocht verder. Zowel fysiek als mentaal kwam er nu een zeer lastig stuk aan. Heel even vals plat na die bocht om vervolgens weer redelijk stijl omhoog te gaan. Mijn knieën begonnen steeds meer te zeuren. Het lactaat stroomde door mijn benen naar m’n knieën.
Dit was het punt waar ik vorige keer af moest stappen. Dat zou me dit keer niet gebeuren nam ik mezelf voor.
Rick moest inmiddels afhaken. Hij was leeg en moest afstappen. Met respect! Na zo’n tocht aanvallend de Keutenberg op! Hij kwam helaas net iets te kort.
Ik harkte ondertussen overal kracht vandaan. Mijn knieën begonnen te verzuren, maar ik mocht van mezelf niet stoppen. In het koppie zat het goed, maar hoe lang zouden m'n benen het uithouden. Pats, pats, pats, pats rake klappen deelde ik weer uit met m’n pedalen! Nog 100 meter, ja ik was er! Ik was boven, eindelijk! Een schreeuw van geluk volgde. Het liefst wilde ik van mijn fiets afstappen en op de grond gaan liggen. Helaas, mijn knieën zaten weer op slot. Zelfde verhaal als vorige keer, alleen nu op de top haha. Rick kwam ondertussen ook boven. Na een aantal minuten was ik weer in staat om mijn knieën te buigen en van mijn fiets af te stappen. Even bijkomen en een reep naar binnen werken.
Omdat het nu echt al een beetje begon te schemeren moesten we na deze moeilijke en zware klim toch echt weer op tempo doorrijden. We hadden inmiddels 90 kilometer in de benen, dus dat viel redelijk zwaar.

Het laatste stuk naar Valkenburg was vooral vlak tussen de heide door. Veel oude authentieke boerderijen. We passeerden inmiddels de laatste dorpjes van de dag; Ingber, Scheulder, IJzeren, Sibbe en Vilt. Hard door het laatste dorpje heen opweg naar de laatste echte mooie afdaling. De straatlantaarns waren inmiddels aan en het was alsof iemand het licht had uitgedaan. Best gevaarlijk dus met nog een lange afdaling voor de boeg. Ik bleef dicht bij Rick tot aan de afdaling. Geconcentreerd stuurde ik over de onverlichte weg naar beneden. De auto’s vlak naast me voorbij zoevend. Zo af en toe een tegenligger met felle koplampen. Gelukkig was ik er bijna. Ik zag de lichtjes van het plein onder aan de Cauberg!
Pfew zonder ongelukken beneden gekomen. Rick volgde niet veel later. Ook hij was opgelucht. “Jammer dat we deze afdaling niet voluit konden nemen met licht”!
Last but not least besloten we de dag perfect af te sluiten en de Cauberg als finale te nemen. We waren beiden gesloopt en reden kop over kop bij elkaar in het wiel naar boven.
Vergeleken met de andere bergen was deze ondanks de vermoeidheid nu redelijk te doen.
Boven aangekomen volgde wederom een luide “Yesss!”.

We hadden dan wel niet de gehele Mergellandroute gereden, maar wel een schitterende tocht achter de rug. Met wederom een mooie finale op de Cauberg. Nouja, eigenlijk zat de finale een paar kilometer eerder al op de Keutenberg. Twee finales dus!
Nadat we onze rijwielen langzaam aan naar beneden hadden laten rollen besloten we een lekker frietje te pakken in een van de vele “frituren” onder aan de Cauberg.
Heerlijk die warmte. De kou was de laatste kilometers echt ondragelijk geworden.
Nadat we het frietje op het gemakje hadden opgegeten begaven we ons naar het station in Valkenburg. Daar begon de terugreis. Dit keer zonder vertragingen.
Moe en voldaan bespraken we de hele tocht. Wat was dit weer een schitterende tocht geweest.
Wederom één om niet te vergeten! Een tocht waarin we niet alleen de bergen van Zuid Limburg hebben bedongen, maar ook de kou, het gladde wegdek en vooral de NS.

Danny

-Woensdag 24 oktober; koud,bergen,Limburg...- door Danny

Rond de klok van acht stonden de fietsen op het dak en sprongen we de auto in voor een lange tocht naar het zuiden des lands voor een heerlijke fietsdag!

Zo´n 2 uur later parkeerden we de auto op de top van de Cauberg. Daar waren we dan! Voor de tweede keer in drie maanden op dé berg van Nederland.
Nog even het weerbericht op de radio...s´ochtends nog zonnig, maar later vandaag een straffe koude wind en veel bewolking...
Snel omkleden dan maar. Het korte broekje en het thermoshirt had ik al aan, dus alleen nog een lekkere lange broek erover heen, een wielershirt en mijn jasje aan trekken. Schoentjes aan, helmpje op, handschoentjes niet te vergeten en last but not least het zonnebrilletje!

De route van de tocht was eigenlijk nog niet echt bekend. De doelen waren wel bekend; beklimming van de Cauberg en de Keutenberg. Zoveel mogelijk klimmen was eigenlijk ht motto voor de rest van de tocht.
Met die gedachte in het achterhoofd reden we direct de Cauberg af om onderaan direct rechtsaf te slaan richting Bemelen.
Met zo´n 58 in het uur de Cauberg af, de wind vol in het gezicht, dat was koud!
Kort daarna had de kou alweer plaatsgemaakt voor een aangename temperatuur. Langs de Mergelgrotten fietsend was daar namelijk de eerste lekkere klim. Niet stijl maar wel redelijk lang!

Via deze Daalhemweg reden we naar Cadier en Keer om door te rijden naar Margraten.
Het echte werk was begonnen. Vlakke stukken zaten er eigenlijk niet meer bij. Veelal op en af. Soms wat langer, soms wat korter en stijler.
Bij Slenaken, vlak voor Epen reden we de Loorberg op (De Alpe d'Huez van de Lage Landen) Dit was een echte beproeving.
Ondanks de kou en het einde van het seizoen waren hier nog veel amateurs aan het trainen.
Ik reed de Loorberg goed op. Mijn metgezellen achter mij latend reed ik op het middenblad naar boven. Het trippletje vind ik niet lekker fietsen op dit soort stukken. Het moet echt heel stijl worden wil ik hiernaar terug schakelen. Op de helft van de berg had ik het heel even lastig, maar na even aanzetten kwam ik weer in het goede ritme. Vervolgens slokte ik wat geparkeerde renners op en bereikte ik de top. Heerlijk voldaan stapte ik van mijn Koga af om op de anderen te wachten en wat foto's te schieten.

We waren inmiddels in een bosrijk gebied aangekomen. Nog steeds veel klimmetjes, en lekker hard dalen. Wel opletten met de bladeren op de weg nu!
Via Gulpen reden we richting Vaals. Heerlijk door de bossen, en evenals bij de start van de dag alleen maar op en af. Super interval training dus!
Toen we Vaals bijna bereikt hadden en we aan de bosrand reden, besloten we te gaan lunchen.

Na een heerlijke lunch reden we verder in de richting van de Kleeberg en via Mechelen terug in de richting van Valkenburg.
Daarbij reden we nog over diverse heuvels, alvorens we via Partij, Gulpen, Ingber, IJzeren en Sibbe bij de beruchte Keutenberg aankwamen. Het tempo lag beduidend hoger als voor de lunch. De teller kwam nauwelijks meer onder de 30.

Aangekomen bij de Keutenberg even een kort overleg hoe hem het beste te berijden.
Het gevaar zat hem vooral in het begin. Nu maar wel op het trippletje, en zoals vaker mijn tactiek, aanvallen!
Pats, pats, pats, pats, een heerlijk tempo! Ik zat er goed in en voelde geen vermoeidheid....totdat ik dat vervelende gevoel aan de buitenkant van m´n knieeen kreeg. Ik was inmiddels halverwege. Wederom met een grote voorsprong. Tevergeefs, bleek later...kramp was aanstaande! Nee toch!. Je kent het gevoel misschien wel, je kan nog makkelijk voor je gevoel, maar de spieren willen gewoon niet meer. De kliko´s van de linkerknie waren vol gelopen met lactaat. Buigen ging niet meer en met veel moeite klikte ik uit m´n pedaal. Een twee minuten durende pauze op de helft van de Keutenberg!
Eindelijk wilde mijn knie weer verder. Moeizaam kwam ik weer in mijn pedaal, om vervolgens weer soepel naar boven te rijden. Heel vreemd (medisch biologisch gezien niet vreemd) voelde het om gewoon boven te komen.
Wederom even van de fiets om te genieten van de prestatie. 22% omhoog zo aanvallend rijden bleek toch niet helemaal de juiste tactiek. De volgende keer iets behoudener naar boven dan maar....

Het laatste stuk van onze koers in Limburg naderde. Na de Keutenberg wachtte er namelijk nog één echte finale, de Cauberg! Via Oud Valkenburg was het nog maar een klein stukje naar de voet van de Cauberg. Een lekkere lange afdaling voordat we hem omhoog moesten knallen!
Dit keer had ik me voorgenomen rustig te beginnen in het wiel van mijn medefietsers. Zo gezegd zo gedaan. Toen ik halverwege voelde dat het goed zat met de benen koos ik mijn eigen tempo en reed ik verrassend makkelijk naar boven....

Bij de auto aangekomen stapten we van de fietsen. Wat een heerlijke tocht was dit geweest zeg! Slechts 65 kilometer gereden, met een gemiddelde van 23. Best weinig en laag eigenlijk. Gevoelsmatig was het echter bij beide getallen het dubbele. Meer dan voldaan plaatsten we de fietsen weer op het dak om terug te rijden naar het vertrouwde, vlakke Zuid Holland!

-> Over twee weken zal een derde en laatste fietsavontuur van dit jaar worden verreden. De locatie zal wederom Zuid Limburg zijn. Samen met mijn neef zal ik de Mergelroute van 137 km gaan rijden. De mooiste en zwaartste route van Nederland!

-> De foto's horende bij deze tocht zullen z.s.m. worden geplaatst!

De Tour zonder Grenzen - Door Rick -

In de laatste week van de vakantie stond op 29 augustus eindelijk de befaamde Cauberg in de agenda. Al heel de vakantie waren we van plan een keertje Limburg aan te doen. Voor de niet fietsers: de Cauberg is een heuze berg van 1,5 km lang met een stijgingspercentage van maarliefst 12%...

Voordat de tocht kon beginnen moest ik eerst nog het één en ander aanschaffen. Woensdag na mijn werk ben ik snel richting Bike2Build in Vlaardingen gegaan om een goede en vooral betrouwbare helm te kopen. Het werd uiteindelijk een mooie MET . Verder moest ik nog een binnenbandje halen, want zoals jullie weten rijd ik zonder tools en zonder reserve banden, vertrouwend op mijn binnenbandjes ( ). Maar het risico om zo in Limburg te rijden vond ik ietwat te groot (En daarnaast zou Danny niet met me mee gaan als ik geen reserveband zou hebben ). Woensdagavond stond mijn Giant Cadex dan eindelijk klaar voor de grote tocht.
Voor het slapen gaan ook alvast het lunchpakket voor de volgende dag klaargemaakt. Ik moest er donderdag natuurlijk vroeg uit.
Mijn voedselvoorraad bestond om precies te zijn uit: 2 bruine bammetjes, 2 musli bollen, 2 Ever Greens, 3 eierkoeken, 4 stevige musli repen en uiteraard 3 flesjes koud water. Onder het motto kom maar op met de Cauberg!

In de (erg vroege) ochtend van 29 augustus stond Danny ‘eigenaar van een Koga een Miyata Roadwinner’ voor de Theressiaschool op de afgesproken plek in het zonnetje al te wachten. De reis naar het Zuiden kon nu echt beginnen. In een lekker tempo reden we door de stad van Rotterdam richting het centraal station. Als warming-up kregen we een simpele Erasmusbrug voorgeschoteld; appeltje eitje en altijd heerlijk om te zien hoe de mensen er zwoegend over heen gaan .
Een lastigere klus was het om uiteindelijk op tijd bij het station te arriveren. De trein vertrok namelijk al om 08:45. Onderweg viel mijn kilometerteller ook nog eens van mijn stuur, waardoor we nog meer moesten haasten. Eenmaal op het station kocht Danny de fietskaartjes (belachelijk duur trouwens 6,50 ), terwijl ik met mijn helm op al richting spoor 4 liep. De trein stond op het punt van wegrijden, maar ik haalde het net en kon de conducteur bezig houden zodat ook Danny het haalde. De treinreis verliep goed, de fietsen stonden stevig en ik had een lekkere zitplek (Danny moest staan :lol .
In de trein wees Danny mij nog op het feit dat mijn Cadex nog niet helemaal rijklaar was. Geschrokken vroeg ik hem waarom, want mijn stalen ros was er naar mijn mening meer dan klaar voor! Al snel was ik ook op de hoogte van het probleem: de druk in mijn banden was bijzonder laag. Waar een stadsfiets voldoet met een druk van 2 bar, moet er in de racewieltjes wel 8 bar! Dat wordt zoeken naar een fietsenmaker dalijk in Valkenburg!!!

Na een gezellige rit kwamen we toch wel redelijk snel in Eindhoven aan, onze eerste overstapplaats richting Valkenburg. Om 10:02 zou de trein van Eindhoven naar Maastricht vertrekken, maar om 10:01 stond er gek genoeg nog geen trein op het bijbehorende spoor. "Zal wel vertraging hebben", dacht ik.
Echter, luttele seconden later golfde de dingdong van de NS over het perron: "dames en heren, de trein van 10:02, richting Maastricht via Sittard, Geleen en Heerlen zal niet vertrekken wegens een ongeluk met een vrachtwagen." "Ik herhaal de trein van 10:02, richting Maastricht via Sittard, Geleen en Heerlen zal niet vertrekken wegens een ongeluk met een vrachtwagen, excuses voor dit ongemak."
WAT! HOE GAAN WIJ IN VREDESNAAM IN VALKENSBURG KOMEN??? "Fietsen rick", zei Danny en lachtte zich rot. Vervolgens lag ik ook onder het bankje en kwam ik ook niet meer bij! Daar stond ik dan met mijn fiets en een plastic tas vol eten.
Daarbij kwam ook nog eens dat ik om 20:00 had afgesproken met mijn date! Nou dat kon ik wel vergeten! Wat een begin zeg!
Nadat ik alvast een deel van mijn voedselvoorraad had opgegeten om zo weg te kunnen fietsen zaten we een dikke 10 minuten later op de fiets richting Valkenburg. De vraag was echter hoe te fietsen zonder een kaart. Gelukkig vonden we al snel wat stadsplattegronden waardoor we het drukke centrum rap uit zouden kunnen komen.
Na lang wikken en wegen bij de plattegrond besloten we via Geldrop naar Budel om vervolgens richting Weert te gaan. Gelukkig voor mij zagen we om de hoek ook nog een fietsenmaker, en kon ik mijn banden rond 7 a 8 bar oppompen. Dat was een stuk beter zeg! Heerlijk die harde bandjes
Eindelijk begonnen we dan echt aan onze tour. In het begin volgden we gewoon de rails richting Geldrop. Zo hadden we tenminste ook de zekerheid dat we richting het Zuiden zouden rijden en niet terug naar Tilburg.
Het duurde niet lang voordat we in Geldrop waren. In een lekker tempo reden we door het dorp heen. Geldrop was eigenlijk niet meer als een kerk, wat huizen en wat winkeltjes, dus daar waren we snel doorheen.
Omdat we toch nog niet helemaal zeker van de richting waren stonden we even later nog even stil om op een plattegrond te kijken. We gingen de goede kant op, fiewww! En *PLOP* daar lag Rick op zijn nieuwe WITTE nike shirt, in het zand onder een mooie groene boom. Ik kon het niet geloven, ik was gevallen, en vraag niet hoe ! Klikpedalen blijven lastig
Na hard gelach gingen we snel verder met de tour.

Na Geldrop raakten we de rails snel uit het oog, en waren we op ons zelf aangewezen. Positief was wel dat we onderweg een bordje Weert waren tegengekomen. We reden inmiddels door zeer kleine dorpjes, bestaande uit 65+ers op fietsen, een kerk en 3 huizen.
Na het uit rijden van een zelfde soort dorpje (Strijp) kwamen we in de Limburgse kempen, waar we in een schitterde de camping het einde tegen kwamen. Een bijdehandte man grapte na passeren quasi nonchalant; ‘het Einde’ halen jullie niet. Na de opmerking weg te hebben kwamen we in een schitterend natuurgebied (Leenderbos).


Even later we stonden wevoor een belangrijke maar moeilijke beslissing, we hadden een keuze uit 3 mogelijkheden
· A het risico niet nemen, dit bos bestond uit ‘dodelijke’ teken en calapsie rupsen. (Overigens zijn er afgelopen jaar meerdere lichamen gevonden, waarvan grotendeels werd gemarteld). En dus terug rijden
· B Richting Achel en Budel.
· C Richting Valkenswaard



Na lang tobben tussen A en B, gingen we door richting Achel(2.6km). De Limburgse Kempen zagen er mooi uit en het was jammer dat we er zo snel uit waren. Danny vond het vreemd dat er zo weinig jongeren waren, haha. Zonder het door te hebben waren we trouwens in Belgie beland.
Gelukkig spraken de Limburgse Belgen redelijk Nederlands, en dus konden we aan 2 stratenmakers vragen of we op de goede weg waren richting Budel.
Eigenlijk reden we altijd wel goed want terugrijden op dezelfde weg kent Danny niet, daar heeft hij namelijk een schijthekel aan . Nou verkeert reden we toch echt, de stratenmakers stuurde ons richting Valkenswaard en van daaruit richting Budel. Niet veel later begonnen we te twijfelen, en besloten 180 graden terug te rijden om de stratenmakers een boze blik te geven! We keerden weer en reden terug om een plattegrond tegen te komen en te zien dat Valkenswaard inderdaad de verkeerde kant op was. Danny pakte zijn telefoon en probeerde een landkaartje te downloaden wat niet lukte.
Ondertussen liep ik richting de bosjes om even een plasje te plegen. Ook dit lukte niet...hoe krijg ik mijn Jaap eruit zonder al te veel moeite en al mijn kleren uit te doen? Gelukkig had Dan, een goede oplossing daarvoor. Hij gaf een samenvatting van het artikel dat hij in FIETS had gelezen, echt handig was het in ieder geval niet! Met een opgeblazen blaas, reden we terug langs de stratenmakers richting Budel. Na een hobbelige weg kwamen we al snel in Budel aan, en wederom keken we weer op een plattegrond om te zien hoe en wat.
Inmiddels, was het al half 1 geworden.

Na een kort telefoontje met het thuisfront kwam ik erachter dat we dicht in de buurt waren van de cmaping waar we vorig jaar vakantie hadden gevierd. Kinrooi, Bochelt, Bree en Peer, plaatjes waar we vorig jaar regelmatig heen gingen.
Het plan was om richting Bochelt, Bree en Maaseik te rijden, en daarna wel weer verder te zien. Zo gezegd zo gedaan. Onderweg reden we op slechte Belgische wegen waar de auto’s rond de 80 a 90 km/h langs je heen rijden, best tricky. Dit gaf ons daarentegen ook wel wat pit om een rond de 30 a 31 km/h te rijden. Bochelt en Bree volgden daarom al snel. In Bree namen we even pauze, aten een banaantje en ondertussen zette Danny zijn camera op een paaltje voor een foto. Niet veel later kon ik eindelijk een plasje plegen in een cafeetje (het plasidee van FIETS vond ik toch niet echt ideaal, haha)

Maaseik was nog ongeveer 11 km fietsen, maar het duurde niet lang voordat we er waren. Wat ons na Maaseik te wachten stond was nog volstrekt onduidelijk. Mijn afspraak om 8u kon ik langzamerhand wel vergeten het werd later en later. In Maaseik was het al weer half 4, ik begon het somberder en somberder in zien. En we hadden minimaal nog 50 km te gaan terwijl de teller al ruim in de 60km stond.
Er was gelukkig ook positief nieuws te meldden, we reden weer richting ons eigen land! Na een kilometer of tien kwamen we het boordje Zuid-limburg tegen, we reden dus goed!
Na een korte stop en een blik op een plattegrond zagen we al snel dat we richting Neeroeteren moesten. Niet veel later was er weer hoop, Maasticht was nog maar 32 km!! Dat betekende dus nog een dik uur rijden. Rijdend langs de snelweg, bereikte Danny de 100 km! Een mooie mijlpaal deze tocht met de wetenschap dat het alleen nog maar meer en meer zou worden. Maar...de Cauberg kwam er toch echt aan YESS!

Omdat het toch nog wel een redelijk stuk fietsen was bleven we goed drinken en eten in het warme weer. De hongerklop wilden we ver vooruit zijn en absoluut niet tegen komen!
Al snel kwamen we erachter dat direkt naar Maastricht niet mogelijk was. De fietspaden bogen af (van de snelweg) naar het midden van Limburg. We waren dus genoodzaakt via het drukke Geleen en Sittard te fietsen. Aan de andere kant ook wel weer leuk want hier werd de laatste etappe van de Eneco Tour verreden.
De helikopters van de Eneco tour vlogen al snel boven ons hoofd, maar gelukkig was de tour net afgelopen. De wegen waren dus weer redelijk begaanbaar. Rond het parcours werden we nog gepasseerd door een aantal profs van de Rabo.

Nadat we uit Geleen reden kregen we met de echte heuvels van Limburg te maken. We vroegen aan een voetganger hoe we naar Puth moesten rijden, omdat we niet helemaal zeker meer waren. Hij kon ons vertellen dat het nog een flink stuk was en vroeg ons wat we gewend waren. Na het bedanken voor de uitleg gaven we aan dat het goed zat met de benen en reden we richting de eerste echte test Een flinke heuvel van ongeveer 300 meter lang moest geklaard worden. Tijdens het rijden van deze heuvel voelde ik mijn benen, die er inmiddels ook al ongeveer 100km er op had zitten.

Maar zoals altijd; what goes up, must go down! Een lekkere lange afdaling kwam ons tegemoed!
Helaas niet op volle snelheid, vanwege een file onder aan de heuvel. Snel in de beugels en gecontroleerd dalen dus!
Beneden aangekomen vroegen voor de zoveelste keer maar weer eens aan iemand of we in de buurt waren. Ik liep naar een agente toe en vroeg aan haar hoe we in Puth konden komen. Vrij ongeinteresseerd vertelde ze ons dat we weer terug naar boven moesten, en we de verkeerde kant op waren gereden. Terug naar boven, gelooft ze het zelf!
Gelukkig kwam er een wielrenner aangereden aan wie we de weg nogmaals vroegen. Gelukkig gaf hij aan dat we wel op de goede weg waren. We mochten achter hem aan rijden, om zo binnendoor een stukje af te snijden. Vervolgens legde hij ons uit hoe we uiteindelijk Valkenburg zouden komen.
Rustig aan reden we al etend weer verder. Nog geen vijf minuten later haalde hij ons alweer in en bracht hij ons bekant in Valkenburg! We waren deze man, na inmiddels ruim 5 uur op het zadel gezeten te hebben, natuurlijk zeer dankbaar!
Hoe verder we in het Zuiden van Limburg kwamen hoe meer heuvels er volgden. Het ging constant op en af, en we beklommen nog een aantal flinke heuvels. Wat waren ze zwaar zeg! Ik zat er al aardig door, en de finale moest nog beginnen!

Ik kon de Cauberg inmiddels ruiken, wat natuurlijk goed voor het moraal was! Binnen no time zaten we in Valkenburg en volgden we de bordjes Cauberg. Door het centrum, ook daar gevaarlijk dalend. Ik gaf aan Danny aan dat we er nu bijna waren, en nam zelf een laatste slok water. Inmiddels waren we bij de terassen en de laatste bocht. "Daar komt ie Danny!", riep ik nog! De adrenaline stroomde door m'n lichaam, en pats daar waren de eerste meters van de Cauberg! 12%, 1.5 km lang harken. Danny zat bij mij in het wiel. Ik voelde mijn benen verzuren en ging op de pedalen staan. Ik probeerde door te trekken, maar er kwam geen einde aan het stijle gedeelte! Het werd naar mijn gevoel alleen maar stijler. Mentaal en fysiek brak ik, Danny pepte me nog op, maar reed uiteindelijk langs me en ging me voorbij. Hij reed in een ongelooflijk tempo omhoog.
Ook hij stond op het punt van breken, maar zag op dat moment het einde van de berg en haalde nog even door wat hem een megaprestatie opleverde!!!
Ondertussen was ik nog aan het bikkelen. Ik moest en zou doorfietsen, en weigerde af te stappen. Al harkend met 2km/h kwam ik vooruit. Het stuur zwabberde...m'n band in een geul...shit! Ik lag op de grond. Geen harde val, maar door de vermoeidheid was ik met mijn wiel in een geul aan de kant van de weg gereden!
Ik stond snel weer op zette me af via een paal. De laatste meters bleven zwaar, maar luttele momenten later was ik dan ook boven! Ondanks de val, ook een megaprestatie neergezet.
We konden echt trots zij op onszelf! Na ruim 130 km gereden te hebben nog zo'n prestatie neer zetten!

Na wat leuke foto’s te hebben gemaakt van het uitzicht, konden we het steile stuk naar beneden dalen. We namen ongeveer 20 meter afstand en reden de berg af terug het dorp in naar het station. Al snel bereikten we een snelheid van boven de vijftig. Met de handen in de beugels reden we geconcentreerd naar beneden.
Beneden aangekomen met een voldaan gevoel weer langs de terassen, door naar het station van het gezellige Valkenburg om vervolgens 10 minuten later in de trein richting Maastricht te zitten.


Op het station van Maastricht stapten we over naar de trein richting Eindhoven. Onderweg genoten we nog steeds van de rit, en haalden we de mooie momenten van de rit terug.
Ik had ondertussen mijn date afgezegd, wel jammer maar deze rit maakte eigenlijk alles goed.
Tien over half 9 kwamen we moe maar voldaan op Rotterdam CS aan. Snel liepen we naar de Burger King om een Whopper menu te bestellen en de nodige calorien weer aan te vullen....

Deze ‘overgrenzende’ tocht was voor geen goud en date te missen! Dit was een schitterend fietsavontuur, wat alleen nog maar naar meer snakt. Op naar de Keutenberg dus!!!


Rick

Vorige week zondag zijn Esther en ik terug gekomen van twee heerlijke weken Egypte! Het was als vanouds; de vissen waren mooi in Sharks Bay, en de temperaturen perfect (gemiddeld zo'n 39 graden)

Toen we dinsdagavond na een lekkere vlucht (wederom zonder lekkere stewardessen) aankwamen op ons Resort zagen we direct dat we het weer prima naar ons zin zouden krijgen daar.
Dit werd de volgende dag bij daglicht alleen maar bevestigd. We hadden wederom een schitterende locatie uitgezocht. Ook de kamer was waanzinnig; een Junior Suite! Een aparte slaapkamer en een woonkamertje met 2 balkons! Super toch!
De eerste dag natuurlijk gelijk de zee ingedoken op zoek naar de vissen! Gelukkig waren ze niet weg, en was het huisrif zoals we het verwachtten; mooi en groot.
De rest van de vakantie hebben we hier veel lol beleefd, met de digitale onderwater camera!

Verder hebben we vaak heerlijk bij de Italiaan gegegeten (jaja, in Egypte ). We werden er op ons wenken bediend, en omdat we toch altijd voor Italianen werden aangezien voelden we ons er lekker thuis. Het eten en de kaart waren perfect.

Ook zijn we nog een keer naar Ras Mohammed geweest. Een mooi natuurgebied waar heel veel gedoken wordt. Ook hier natuurlijk weer de nodige vissen gezien. Dit keer ook vliegende vissen en dolfijnen. Super!

Nu dus weer terug in het koude Nederland. Gatverdamme wat een rotzomer. Niet 1 keer naar het strand geweest hier. Terrasjes? Ho maar! Misschien deze week dan even lekker een roseetje drinken bij het strand aan de Maas? Ik hoop het.

Verder wil ik jullie wijzen op de mooie foto's. Wil je de vissenfoto's in high res formaat zien moet je het maar laten weten! Ook voor alle Egypte info kan je bij me terecht haha.

Volgend jaar bijna zeker Griekenland. We hebben alweer mooie dingen gezien! Maargoed, dat is voor volgend jaar natuurlijk haha!

Groetjes!